Follow
Greinin var skrifuð fyrir Morgunblaðið og birtist þar, laugardaginn 23. maí.
„Þetta er smíðað af mönnum, ekki Guði“
Ein sælasta iðja sem mannskepnan á kost á að stunda er að búa eitthvað til úr engu, hnykla náttúrulegan listvöðvann og túlka með honum þessa óskiljanlegu tilvist sem við eigum. Þetta vita hjónin Ívar Páll Jónsson og Ásdís Rósa Þórðardóttir. Ívar er gítarleikari og völundur mikill á lagasmíðar, Ásdís söngkona af Guðs náð. Eftir þau og undir nafninu Jane Telephonda liggja nú þrjár plötur, Boson of Love (2017), We are the Music (2024) og nú Samhengið, fyrsta platan sem er algerlega á hinu ylhýra. Ívar á að baki æði langan feril sem tónlistarmaður, hefur gefið út sólóefni og unnið með hljómsveitum. Hann samdi meira að segja söngleik sem var settur upp á Broadway. Þótt tónlist sé ekki hans aðalstarf í dag er svo greinilegt að músetturnar fylgja honum hvert fótmál, dag sem nótt.
Óður til lífsins
„Samhengið er það sem við eigum saman, samhengið er það sem við þurfum / Tökum okkur tímann sem við þurfum, til að gera, til að lifa / Gerum eitthvað algerlega frábært, fyrir aðra, fyrir okkur, fyrir börnin, fyrir okkur sjálf…“ Svona eru upphafslínurnar í opnunarlagi plötunnar, „Gerum eitthvað algjörlega frábært“ (þvílíkur titill!). Restin af textanum er eftir þessu, dásamlegur óður til lífsins og þess sem gerir það þess virði að lifa því. Tónlistin er yndisleg en Ívar hefur mjög svo náttúrulega lagasmíðataug eins og ég hef vikið að. Má ég kalla þetta Bowie-legar smíðar með dassi af Cardigans? Já, ég held ég megi það alveg. Ívar er með sinn stíl, hann er nýbylgjuhundur, en innan þess skapalóns eru tilbrigði. Sum lögin eru undurfurðuleg og sprellkennd, sum í klassísku varðeldaformi, önnur með ævintýralegum hljómagangi. Og sum stingandi falleg. „Ég er svar“ er skoppandi skemmtilegt, minnir aðeins á barnalög Ólafs Hauks, í „Mannsíld (e. „Manchild“)“ flaggar Ívar sinni einstæðu kímnigáfu og „Góða ferð“ er ballaða af bestu gerð.
Samstilltur hópur
Ég var svo heppinn að sjá Jane Telephonda flytja plötuna í Tjarnarbíói fyrir ekki svo löngu. Á sviðinu voru ellefu manns, hópurinn samstilltur og gefandi. Textabrotið sem ég setti fram í upphafi er áhrifamikið, algjör neglubyrjun á plötu þar sem hlustanda er varpað óforvarendis inn frá fyrstu millisekúndu. Textinn kjarnar hugleiðingar Ívars um lífið og tilveruna, sem snúast um ególeysi, auðmýkt, skilning á því að við erum bara augnablik í eilífðinni og ber að nýta tímann vel og fallega og gefa hlutina áfram. Það eina sem við eigum er það sem við látum frá okkur. O.s.frv.
Ellefu manns á sviði, nærfellt allt áhugafólk sem grípur í sín hljóðfæri sem raddbönd er þurfa þykir. Það var því sérstaklega innilegt að fylgjast með þessum þétta hóp flytja heila plötu frá upphafi til enda hnökralaust. Þarna voru gamlir félagar Ívars úr fyrri tíðar hljómsveitum, vinir, makar og meira að segja vinnufélagar. Öll sem eitt lögðust þau á plóginn, bjuggu til hreina töfra úr engu, með samhygð og samvinnu. Já, það sem gerðist á sviðinu speglast í þessum einlægu upphafsorðum plötunnar. Gerum eitthvað algjörlega frábært og gerum það öll saman.
Deildu!
