Follow
Greinin var skrifuð fyrir Morgunblaðið og birtist þar, laugardaginn 30. maí.
Hið heita og hið kalda
Hljómsveitarnafnið Flesh Machine bregður upp mjög ákveðnum myndum í huganum. Eitthvað lifandi, heitt, volgt og rakt gagnvart hinu kalda, rökrétta og líflausa. Ég minnist plötunnar Kjöttrommunnar með Exem (1995) og hugsa til Scotts Walkers sem tók upp slagverk fyrir plötu sína The Drift (2006) með því að berja hrátt kjöt. Eins og sjá má: gott hljómsveitarnafn fer með okkur í ferðalag!
Stemningsríkt
Flesh Machine hefur verið starfandi síðan 2022 og lætt út nokkrum smáskífum en í gær kom fyrsta breiðskífa hennar, The Fool, út. Hljómsveitin vinnur með jaðarbundna, hljóðgervlavæna og stemningsríka tónlist saman með síðpönksskotnum sprettum og „lynch-ískum óróleika“ eins og þeir nefna sjálfir og það skemmtilega.
Sveitin hefur verið áberandi í tónleikalífi Reykjavíkur og víðar, hefur þannig komið fram á fjölda tónlistarhátíða, þar á meðal Iceland Airwaves, Upprásinni og Norðanpaunki. Það eru þeir Kormákur Jarl Gunnarsson, Baldur Hjörleifsson, Jón Breiðfjörð, Hlynur Sævarsson og Alexander Grybos sem skipa sveitina í dag. Platan var tekin upp um velli víða, þeir eru margir sem koma að gerð hennar og það væri að æra óstöðugan að telja þá alla upp. Þeir eru hins vegar samviskusamlega taldir upp á Bandcamp-setri sveitarinnar.
Eins slags popp
En snúum okkur nú að sjálfri tónlistinni og þótt fyrr hefði verið. „First We Jive“ opnar verkið og strax er verið að leika sér að þverstæðum. Það er lítið „jive“-stuð í laginu, um er að ræða kvikmyndalega, hægstreyma stemningssmíð, lagið svona gárar fremur en að renna. „F Is For Failing“ er næst, lag í launríku grúvi og ég hugsa um Kiriyama Family og jafnvel Tilbury. Lunknar vísanir í sálarríkt eitíspopp og þessi aftengdi andi sem oft fylgdi eðalsveitinni Tilbury. Söngurinn er mónótónískur til að byrja með en Eyjólfur hressist svo eftir miðbikið, þar sem söngvarinn lýsir því yfir að hann gefi lífinu F, eða þannig skil ég það.
Áfram höldum við og það er ljóst að platan er æði fjölskrúðug. „Taking My Time“ er sýnishorn af hljóðfæragetu meðlima en ekki vantar upp á færnina í þeirri deildinni þegar þessi hópur er annars vegar. Slagverksdrifið, sérkennilegt og gott.
Þetta er eins slags popp, listapopp eiginlega, og hin franska Air skýtur upp kolli í greiningu pistilritara. Sjá „Problems“ þar sem bíóandinn svífur rækilega yfir vötnum, gítarar í spagettívestraham og ókennilegar myndir upp málaðar. „Boys In Predicaments“ er hins vegar rokk og ról, stórkarlalegur bassi (spilaður af Auðuni Orra Sigurvinssyni) og drífandi stemning út í gegn. „Out Of Line“ ber með sér meira rokkbrjálæði, stutt, pönkað og rífandi (enda Viktor Orri Veigarsson svartmálmshundur mættur á bassann). „I Do“ grúvar frábærlega og svo er lokað með „Pain Begone“ sem skartar bæði ljúflegheitum og gassagangi, eigindum sveitarinnar í raun lýst á táknrænan hátt.
Krúsídúllur
Flesh Machine skilar hér nokkuð framsæknu verki, þetta er popp en samt alls ekki. Handan við hornið í hverju og einu lagi eru óvæntar sveigjur og beygjur, litlar krúsídúllur sem lyfta lögunum upp úr of miklum eðlilegheitum. Heildarhljómurinn er góður og sannfærandi, það er eitthvað mjög evrópskt við þetta allt saman líka og ég sé þá pilta fyrir mér sem húsbandið í listrænni ungverskri kvikmynd. Já, þetta er m.a. það sem platan skilur eftir, myndir sem verða til í huganum eins og ég vék að í upphafi, hvort heldur við það að lesa nafn sveitarinnar eða þá að hlusta á sjálfa tónlistina. Ansi lofandi frumburður frá Flesh Machine þegar allt er saman tekið.
Deildu!
