Follow
Greinin var skrifuð fyrir Morgunblaðið og birtist þar, laugardaginn 20. júní.
Barist við brúna …
Gobbedí gobbedí gobb,“ kyrjar slánalegur töffari á bak við hljóðnema á sviði Græna hattsins á Akureyri, kvöldið fyrir þjóðhátíðardag. Hann er eins og blanda af Jim Morrison, stórbónda frá 19. öld og hetju úr bók eftir Astrid Lindgren. Sjarminn sem af honum stafar er ofboðslegur og fyllir út í öll skot þessa frábæra tónlistarstaðar sem Haukur Tryggvason rekur af miklum myndarbrag. Reyndar kyrjar allur áhorfendaskarinn þessar laglínur og það er mikil stemning í salnum, algerlega rafmögnuð reyndar, fólk klárt í slaginn. Gleði- og eftirvæntingarsvipir út um allt. Og fyrsta lagið rétt hálfnað. Hljómsveitin magnaða Helgi og hljóðfæraleikararnir frá Kristnesi er snúin aftur eftir eins og hálfs árs útlegð, tími sem er eðlilega heil eilífð í huga harðsnúinna aðdáenda og af þeim er nóg.
Vel smurð sveit
Ég er einn af þeim og hef skrifað mærðargreinar í tonnatali um þá félaga, allar verðskuldaðar. Hljómsveitin er með öllu einstök, uppbyggð af bræðrum, frændum og vinum en hana skipa Helgi og Bergsveinn „Beggi“ Þórssynir, Hjálmar Stefán og Brynjólfur „Bobbi“ Brynjólfssynir og síðan æskuvinur þeirra Atli Már Rúnarsson. Fleiri hafa komið við sögu sveitarinnar í gegnum tíðina en svona standa mál í dag, þétt og vel smurð rokksveit og rennslið á sviðinu á fjarskynjunarnótum, slíkir voru galdrarnir. Költ-ára leikur í kringum H&H (skammstöfun sem görguð var í enda tónleika) og lengi vel var tónlist sveitarinnar illfáanleg, fyllandi geisladiska sem voru orðnir óþægilega vandfundnir. Vel hefur hins vegar verið gert í því upp á síðkastið að koma efni hennar öllu á streymisveitur, endurútgáfur hafa verið glæstar og utanumhald allt í dag til mikillar prýði.
Tónlistin sjálf er margslungin. Helgi söngvari bindur hana saman með sinni voldugu rödd og gægst er inn á þjóðlagarokkslendur, hugsum okkur Pogues t.d., pönk og nýbylgja liggur til grundvallar einnig og eitthvað sem væri hægt að kalla hefðbundna vísnatónlist er einnig á flögri. Textar eru kenjóttir, glúrnir og oft sprenghlægilegir og þessi görótta blanda öll hefur hneppt fólk í hljómræn álög í gegnum tíðina.
Hnitmiðaður hráleiki
Efnisskrá kvöldsins var frábær, mikið af slögurum og vel kunnum lögum og eins og fram hefur komið, spilamennska upp á tíu. Ekki samt að þetta sé orðið steingelt og fumlaust, þá væri þetta ekki „rétta“ sveitin, öllu heldur fær sá hráleiki sem alla tíð hefur verið eitt af einkennismerkjum H&H hnitmiðaða útrás, rúllar um í svo fallegum farvegi eitthvað. Getur hráleiki verið hnitmiðaður? Greinilega. Kærum lögum eins og „Haust“ („Hún var í bláum götóttum kjól!“) var vippað fram, tvisvar reyndar, og „Heróín fyrir ömmu“, af hinni stórkostlegu Meira helvíti (2004), var leikið með tilþrifum, líkt og „Vilhjálmur ógeð“, „Jonni frændi“ og „Haltu kjafti“. Frábært pönkrokk hvar heimilislega brjálsemin sem er þeirra og engra annarra ríður röftum. Fagursmíðar voru einnig ræstar út og þyngra efni eins og hið snilldarlega „Stóri sjór“ og persónulegt uppáhald mitt, „Barist við brúna“ („Í kvöld verður barist við brúna / Við brýnum hjörinn og höldum af stað“).
Úr að ofan
Undir rest var söngvari kominn úr að ofan sem og æstustu aðdáendur. Slammað var af list frammi við sviðið og einstakur samtengingarmáttur tónlistarinnar smaug inn um merg og bein allra viðstaddra, hvort sem þeir voru upp á sviði, úti í sal eða á bak við barborðið. Fyrir meðlimum er þetta lífsmáti, eins og Bobbi sagði sveitunga sínum Orra Páli Ormarssyni fyrir stuttu í viðtali fyrir blað þetta. Viðar Halldórsson félagsfræðingur talar hins vegar um félagstöfra, þar sem hið hversdagslega verður hið máttuga, hið heilaga. Slíkt var með sönnu hægt að upplifa á Græna hattinum síðasta þriðjudag …
Deildu!
