Já, hvað er það eiginlega með þennan Jack White? Þetta ofvirka undrabarn sem Bubbi Morthens kallaði „mesta tónlistarsnilling heims“ í mín eyru (og annarra) fyrir einhverjum árum síðan? White er náttúrulega snillingur, það er dagljóst, og ég segi og stend við það, allt sem hann hefur gert fram til þessa er gott. Maður sér þetta betur, t.d. með White Stripes, þegar maður fær örlitla fjarlægð á þetta. Er t.d. hægt að halda því fram að einhver plata þeirrar mætu sveitar sé undir meðallagi? Nei. Sú sveit, Raconteurs, upptökuverkefnin (Loretta Lynn t.d.) og meira að segja Dead Weather. Allt saman gott stöff.

En hvað með þessa fyrstu sólóplötu hans, Blunderbuss, sem út kom fyrir stuttu? Einkennishljómurinn er þarna svo sannarlega, missúrar tilraunir með blúsrokkformið eins og við eigum að venjast. Ekki er fyrir miklum heildarhljóm að fara, tætingslegt safn af lögum öllu heldur. Og það getur virkað vel og illa. Ég er ekkert sérstaklega hrifinn verð ég að viðurkenna. Er White að taka allsvakalegt feilspor í fyrsta skipti á farsælum ferli? Og er það  lögmál að sólóplötur manna sem hafa starfað með vinsælum sveitum „sökki“?

Tagged with: