Follow
Greinin var skrifuð fyrir Morgunblaðið og birtist þar, laugardaginn 14. mars.
Doldið blátt …
Pétur Ben er mikilvirkur og margverðlaunaður tónlistarmaður sem fer um velli víða til að dýrka gyðjuna. Hann semur tónlist fyrir kvikmyndir og sjónvarp, hann upptökustýrir, kórastýrir, spilar og syngur og gerir eitt og annað aukreitis líka. Hann er þá vinsæll samstarfsmaður og hefur unnið með fólki eins og Mugison, Nick Cave, Ásgeiri, Shahzad Ismaily, Emilíönu Torrini og Efterklang svo fátt eitt sé nefnt.
Loksins plata
Eiginlegar sólóplötur hafa hins vegar verið fáar. Wine For My Weakness kom út 2006 og God’s Lonely Man árið 2012 (og plata með honum og Eberg árið 2011, Numbers Game). Veit ég vel að margir hafa fagnað nýju plötunni, Painted Blue, enda þungavigtarmaður hér á ferð, það er bara þannig. Það eru þá síst einhverjir aukvisar sem leggja hönd á plóg hér, Helgi Jónsson, Emilíana Torrini, Tina Dickow, Marketa Irglova, Óttar Sæmundsen, Magnús Trygvason Eliassen, Borgar Magnason, Peter Broderick og Davíð Þór Jónsson svo ég nefni nokkra (fyllri lista má t.d. nálgast á Instagramreikningi listamannsins).
Pétur ræddi um lífið og listina í Rokklandi síðasta desember og lýsti Painted Blue sem lágstemmdri plötu sem fjalli þó um stór þemu. Í viðtalinu kemur hann inn á missi og slíkt, þungan lífsróður, en er mestanpart fremur afstrakt og heimspekilegur, veltir almennt vöngum yfir hlutverki listamannsins og hvað hrærist í honum. Mér finnst gott hjá honum að vera ekkert að fara beint inn í plötuna og sundurliða hana fyrir hlustendur. Tónlistin tali. Og það gerir hún.
Knýjandi verk
Strax í fyrsta lagi, „Painted Blue Nr. 1“, er tónninn sleginn mætti segja. Það er þung undiralda á plötunni, ekki óþægileg samt eða þá að melankólían sé þrædd inn í hvern tón. Ég er að krafsa eftir orðum en eitt sem mætti segja er að þetta er „alvöru“ stöff. Það er ákefð í mörgum laganna, en hún er ekki stjórn- eða hamslaus. Maður finnur miklu fremur fyrir því að þetta varð að komast út og svei mér þá Pétur, þetta hefur verið ansi heilandi ferli er það ekki?
Hljómur sem hljóðfæraleikur er ekkert minna en guðdómlegur. Og styður vel við efnið. „A New Place Under The Sun“ er ágætt dæmi um tilþrifin hér, gítarleikur að hætti hússins, en strengir og fleira snúast þar um. Eins slags þjóðlagaskapalón, en sveipað helgri snertingu Marks Hollis og The Choir Of Young Believers. Söngur Péturs í þessu lagi er hvíslandi, varlegur, eins og lagið myndi ella detta í sundur. Hann nýtir sér mismunandi nálganir út í gegn, „The Great Big Warehouse In The Sky“ er poppað til þess að gera en mikilúðlegt um leið. „Árblik“ er svipað og „A New Place …“, strípað en stórt og söngurinn með þeim hætti að það er eins og það sé verið að hvísla að þér leyndardómum.
Miklu að miðla
Já, Pétur hefur miklu að miðla eftir allan þennan tíma. Einlægni stýrir för í allri túlkun, það heyrir maður glöggt, og tónlistin sem hringast utan um ríka sköpunarþörfina dregur einlægnina svo fallega fram. Afrek? Já! Ég ráðlegg höfundi að vera ekkert að sitja á neinu næstu misseri, a.m.k. ekki of lengi. Út með þetta. Allt saman.
Deildu!
