Follow
Greinin var skrifuð fyrir Morgunblaðið og birtist þar, laugardaginn 7. mars.
Þytur í laufi
Það er æði sjaldgæft í mínu tilfelli að ég fái beiðni um skrif um einhvern sem er afar vel þekktur og kynntur en ég – sem á að heita á bólakafi í bransanum – hef aldrei heyrt á minnst. Íslendingar heyrðu velflestir af tónlistarháninu Yaelokre í gegnum hinn mikilsvirta rithöfund Andra Snæ, hverfisbróður minn úr Árbænum. Hann reit um hán á fasbókarveggnum sínum eftir að hafa hitt tónlistarmanninn Unnstein Manuel í sundi og sagði okkur frá því að Yaelokre – Keath Ósk – kvár frá Akureyri með rætur í Filippseyjum væri nú með 200 milljón hlustanir á Spotify en sá árangur hefði ekki frést til Íslands enn. Fólk sem mælti á vegg Andra var allflest hvumsa en fljótlega fóru þó fréttir að berast af málinu.
Saga Yaelokre
Keath Ósk, sem notar listakvársnafnið Yaelokre, hefur starfað sem slíkt í að verða tvö ár og er með mikla hlustun á Spotify auk þess að koma fram í tónlistarhöllum víða um heim, fór m.a. í heljarinnar tónleikaferðalag síðasta haust um Evrópu og Ameríku. Hán er þá á mála hjá Atlantic Records, takk fyrir, og í gegnum síðu Yaelokre þar má sjá að stuttskífur háns sem smáskífur segja sögur úr Meadowlark-heiminum hvar hljómsveitin The Lark starfar. Í henni eru þau Cole, Clémente, Peregrine og Kingsley, börn sem ferðast um með dýragrímur á andlitinu.
Keath skreytir sjálft umslög og slíkt og teiknar þannig þennan merkilega skáldaheim upp. Heimurinn er fyrir þann sem ritar þægilegur og aðlaðandi, já, róandi og fölbrúnir litirnir og heildaráferðin kallar helst fram Þyt í laufi Kenneths Grahames. Það eru líkindi með undraheimum Miyazaki einnig og mig langar til að henda Gorillaz inn í þessa greiningu mína líka.
Kollegi Magnús Jochum á visir.is fór þá rækilega á netstúfana hvað Yaelokre varðar og í úttekt hans kemur m.a. fram að æskudýrkun, eða æskufráhvörf nánast, hafi stýrt þessum skáldskap öllum, sem þá leið til að hrista upp í bragdeyfð fullorðinsáranna.
Tónlist úr öðrum heimi
Í tónlist Yaelokre er sungið á ensku sem og tagalog og gítarlele er brúkað, hljóðfæri sem er að hálfu gítar og að hálfu ukulele. Tónlistin er um margt athyglisverð og margir ólíkir straumar sem renna þar í gegn. Ég hugsa t.d. um Of Monsters and Men, þetta áhlýðilega þjóðlagapopp hennar, það eru líka ensk áhrif þarna (nú er ég að leggja út frá helsta smellinum, „Harpy Hare“) og íslenska sveitin bear & the cubs, sem hafnaði í öðru sæti Músíktilrauna í fyrra slæðist þarna inn líka. Maður finnur líka fyrir Filippseyjum, því sem hefur verið kallað P-popp („Pinoy Pop“) sem er rakið til eldri stefnu, OPM („Original Pilipino Music“).
Tónlistin er sannarlega ljúf á að hlýða og ég er ekki hissa á vinsældunum, því að henni er upptökustýrt á þann veg, að útvarpið er auðveld bráð. Það er engin tilviljun að hán er á mála hjá Atlantic, þetta er tónlist sem á að geta læst sig í fjöldann og hei, hún er nú þegar búin að því! Stórmerkilegt í raun. Mikið af vinsælustu tónlist sögunnar fetar einstigið á milli aðgengileg- og furðuheita af list og Yaelokre gerir þetta með bravúr, sérkennilegheit á borð við bestu Harry Potter-mynd saman með vel útfærðri og grípandi tónlist. Allt innan úthugsaðrar, uppdiktaðrar og einkar sannfærandi veraldar sem fengi sjálfan Tolkien til að reka upp stór augu. Ekki amalegur árangur það.
Deildu!
