Follow
Greinin var skrifuð fyrir Morgunblaðið og birtist þar, fimmtudaginn 26. febrúar.
Milli skinns og hörunds
Barbican-byggingarnar í London og menningarmiðstöðin þar, Barbican Centre, eru með ólíkindum magnaðar. Í afgerandi brútalískum stíl, að ganga þarna um er eins og að vera inni í setti fyrir einhverja framtíðarmyndina. Nefnd miðstöð var vettvangur dagskrár síðasta sunnudag, þar sem íslensk tónlist, klassísk og samtíma, var undir. Frá ellefu til ellefu á að giska, í tólf tíma, var tónlist okkar leikin, rædd og hún skoðuð í gegnum pallborð, kvikmyndir, spjall, söng og sinfóníuleik. Maður gekk hálffeiminn inn í þessar aðstæður, svei mér þá.
Fjölskrúðug dagskrá
Einn af fyrstu viðburðunum var samtal Andrews Mellor, sem hefur ritað heilmikið um norræna tónlist, við hinn fjöruga útvarpsmann BBC 3, Tom Service. Fyrir íslenskan tónlistarfræðing, mig það er að segja, var kúnstugt á að hlýða en við Mörlandar komum engu að síður út í gróða, því þurfum við ekki að fá erlend eyru og augu að borðinu? Sumt var ekki alveg innan rammans, sumt lyktaði af nýlenduhyggju og ég er að hugsa um að þróa kenningu um barngervingu hjálendna þegar kemur að því að ræða um „alvöru“ hluti, því það er náttúrulega bara á valdi þeirra sem ráða. Þannig er tónninn að minnsta kosti. En förum ekki nánar út í það hér!
Um miðjan dag var svo fjölskrúðug tónlistardagskrá þar sem byrjað var á verki Hafliða Hallgrímssonar, Seven Epigrams (1996). Verkið sló tóninn svo vel eitthvað, reisnarfullt, hugdjarft en þungt í því pundið um leið, enda umfjöllunarefnið stalínismi og hrikaleikur Sovéttímans. BBC Singers komu svo og sungu verk eftir Önnu Þorvaldsdóttur, Hjálmar H. Ragnarsson og Jón Nordal og gerðu það með miklum bravúr. „Heyr himnasmiður“ eftir Þorkel Sigurbjörnsson var þarna líka, melódían jafn mikil negla og „Yesterday“ McCartneys. Ótrúleg smíð, lag, verk eða hvað þið viljið kalla það. Scenes of Iceland eftir Þórð Magnússon (2016) lokaði þessari dagskrá, mjög fallegt verk og innilegt. Glæsilega flutt af Ayane Nakajima en hljóðfæraleikarar voru allir frá Guildhall-skólanum og stóðu sig frábærlega. Orka hinna ungu lá yfir salnum og var nærandi.
Auðþekkjanleg fingraför
Aðaltónleikarnir, kvöldtónleikarnir, voru í aðalsalnum (Barbican Hall. Dagtónleikarnir voru í Milton Court-salnum). Góður salur og sætapælingin öndvegis glúrin, sætin voru með einslags varðeldablæ, ekki stíf og bíósalaleg. Rennt var af stað með frumflutningi á verki Ólafs Arnalds, Another Kind of Peace, áður en I Want to be Alive eftir Daníel Bjarnason var snarað upp (2024). Ólafur var á „ambient“-skotnum, kvikmyndalegum nótum en um er að ræða sinfóníska uppfærslu á plötunni Some kind of Peace (2020), unnin í samvinnu við Viktor Orra Árnason.
Fingraför Ólafs voru auðþekkjanleg út í gegn á meðan Daníel spjó eldi í sínu kraft- og tilkomumikla verki. Yndisleg ólmun og slagverksleikararnir á akkorði.
Hringla (2022) Báru Gísladóttur var ógurlegt og höfundurinn sjálfur á sviðinu, þar sem kontrabassinn fékk að finna fyrir því. Innlifun hennar var alger – að vanda – og ég og félagar mínir á sætisbrúnunum frá fyrstu sekúndu. Fáir fara jafn langt inn í kviku og Bára og mæringar mínar um þau efni má nálgast á arnareggert.is.
Kvölddagskráin endaði með flutningi á Dreamland Suite Valgeirs Sigurðssonar og í bakgrunni heimildarmyndin Jökla, in memoriam eftir þá Þorfinn Guðnason og Andra Snæ Magnússon. Fallegt verk og dáleiðandi, naumhyggjulegt og með sterku upphafi, hvar Grýlukvæði Stefáns Ólafssonar ómaði um Barbican-salinn.
Góður dagur og fjölbreyttur og „réttur“ því það er barasta fulleðlilegt að þessu ríka tónlistarlífi okkar sé sýndur þessi áhugi og farið með það af þessari natni. Til þess hafa allir þessir höfundar unnið.
Deildu!
