Follow
Greinin var skrifuð fyrir Morgunblaðið og birtist þar, laugardaginn 14. febrúar.
Afvopnandi heiðarleiki
Ég sá Alösku (Alaska1867, Kolfreyja Sól Bogadóttir) fyrst á sviði er hún kom fram á stórtónleikum Birnis síðasta september. Stjörnuáran var áþreifanleg, hvar hún færði sig um sviðið eins og sú sem valdið hefur. Maður tók eftir henni. Næst hitti ég hana á verðlaunaafhendingu Kraums í liðnum desember og tók í hönd hennar (og upptökustjórnanda hennar, Whyrun). Það var við það sama, ég vil segja að Kolfreyja hafi fyllt upp í rýmið og það var enginn vafi að hér væri poppstjarna á ferð. Sumir eru bara með þetta.
Ástarskot og óvissa
Plata hennar 222, sem hafði komið út í febrúar 2025, hafði náð eyrum okkar í dómnefndinni og ekki að ósekju. Sú plata, þó hún sé ekki nema rétt rúmlega tuttugu mínútur, undirstrikar vel af hverju Alaska er búin að vera eins mikið í umræðunni og raun er (og Grapevine valdi hana listamann ársins á nýafstaðinni verðlaunahátíð blaðsins). Ég gerði plötunni skil í ársuppgjöri á þessum síðum: „Tónlistin er letileg og svöl, myrkar hljóðmottur og glúrnir taktar (í boði Whyrun) liggja undir haganlega ortum textum sem lýsa tilfinningaróti höfundarins. Ástarskot og óvissa flæða þar um í bland við alvörubundnari lýsingar og uppgjör ýmiskonar.“
Ég ætla meira á dýptina síðar í þessum skrifum en ætla að grípa aðeins niður í fréttatilkynningu Sticky plötuútgáfu áður en við höldum áfram. Þar er m.a. sérstaklega tiltekið að þrátt fyrir ungan aldur búi Alaska1867 yfir miklum þroska og að hún berskjaldi sjálfa sig og sína lífsreynslu svo um munar í verkinu. Ekki er annað hægt en að vera sammála þessu.
Hrein og bein
Þessi einlæga nálgun hennar minnir mig sumpart á það þegar Aron Can kom fyrst fram á sjónarsviðið, með einslags „dagbókarrapp“, línur hugsaðar upp í myrku táningaherbergi. Annar rappari sem kemur í hugann er hin einstaka Alvia Islandia og gaman að rekast á viðtal við Alösku á RÚV þar sem hún nefnir Alviu sérstaklega sem áhrifavald.
Óhætt er að segja að Kolfreyja hafi siglt á milli skers og báru í lífi sínu og er platan m.a. uppgjör við nálæga fortíð þar sem hún missti algerlega fótanna í neyslu. Þetta heyrir maður í textum og auðvelt að kveikja á því þrátt fyrir að vita lítið sem ekkert um baksöguna (Kolfreyja hefur annars farið yfir þessa tíma nokkuð rækilega í nýlegum viðtölum). Textarnir hitta mann fast, sökum þess að þeir eru svo hressilega ósíaðir, hreinir og beinir og það sem sker plötuna frá svipuðum verkum er að þeir eru ekki bara hispurslausir heldur vel skrifaðir líka.
„Al Capone“, opnunarlagið, er svo gott sem í hreinu hugflæði, talað um kók í poka, að fokka sér upp, og að „hætta að drekka bara af því að það er í tísku“, lýsing sem fékk mig til að glotta. Í „Mellusport“ segir „ég vil ofbeldismann sem er góður við mig“ og aðrar línur eru þannig að það er ekki hægt að hafa þær eftir í borgaralegu blaði. En einmitt vegna þess eru eyrun orðin vel sperrt og þannig haldast þau út plötuna.
Töff og viðkvæm
En það er meira en bara textar. Rappstíll Alösku er góður, letilegt talrapp, beint af kúnni, en þó með nett ertandi blæ. Þetta er mínimalískur flutningur en tilfinningaríkur um leið, bæði töff og viðkvæmnislegur. Já, þetta er ekki einfalt og það er m.a. galdurinn. Tónlistin hæfir þessu öllu fullkomlega. Dökk, einföld og strípuð, taktar svalir og smekklegir. Alslemma og vel það. Aftur, ég er ekki hissa á öllu þessu umtali, það er nefnilega verðskuldað og gott betur.
Deildu!
