Follow
Greinin var skrifuð fyrir Morgunblaðið og birtist þar, laugardaginn 7. febrúar.
Tár úr steini
Skinweeper er fyrsta plata Bergrúnar Snæbjörnsdóttur í fullri lengd. Þar er að finna þrjú verk, frá sjö mínútum upp í fjórtán og heildarlengdin er alls um þrjátíu mínútur. Það er Smekkleysa sem gefur út, það ágæta fyrirtæki sem jafnan er með eyrað við jörðina þegar að framsækinni tónlist kemur. Skinweeper tekur bæði yfir tónsmíðar og leiddan spuna, en verkin voru samin á sjö ára tímabili og mynda heildstæða frásögn. Flytjendur á plötunni eru William Winant, Kevin Corcoran og Matthias Engler á slagverk, Theresa Wong og Marrissa Deitz á selló, Kyle Bruckmann á enskt horn, John McCowen á klarínettur og Gunnhildur Einarsdóttir á hörpu. Verkin voru unnin í nánu samstarfi við hljóðfæraleikarana.
Merkilegur ferill
Verk Bergrúnar hafa verið flutt af mörgum sveitum, til dæmis Fílharmóníusveitinni í Ósló, Ensemble Musikfabrik í Köln, Norrbotten NEO og Sinfóníuhljómsveit Íslands. Eftir að hafa numið tónsmíðar við Listaháskóla Íslands sótti hún nám í Mills College í Kaliforníu, þar sem hún naut leiðsagnar brautryðjenda á sviði framsækinnar tilraunatónlistar og má þar nefna Pauline Oliveros, Fred Frith og Zeenu Parkins. Bergrún sækir jafnan inn á tilraunakennd, markaþenjandi svið í tónlist sinni og vefur gjarnan myndlistarþáttum, sjónrænu efni og innsetningum inn í sköpunina.
Ég er nýbúinn að berja verk Bergrúnar, Intraloper, augum og eyrum, frumflutningur sem fram fór á nýafstöðnum Myrkum músíkdögum. Þýski málmblásarakvartettinn APPARAT lék ásamt Bergrúnu, sem magnaði upp rafhljóð á völdum stöðum bakatil. Magnað verk á mörkum tón- og hljóðlistar en þetta var alls ekki óhljóða- eða hávaðalist („noise“). Það sem heyra mátti lék við eyrun fremur en að byrsta sig við þau. Framvindan þannig að maður dróst inn í hálfgert hugleiðsluástand.
Tónlist sprengd upp
Ég var byrjaður á Skinweeper áður en brast á með Myrkum og eðli þess verks er annars konar, þannig lagað. „Areolae Undant“, upphafsverkið, hremmir mann frá fyrsta tóni eða á ég frekar að segja hljóði? Hörð „industrial“-ára yfir og hvort sem það var pælingin eður ei vindur verkinu fram eins og haföldu sem dregst frá ströndu áður en hún skellur á af krafti aftur. Taktbundið verk sem sækir að þér og hverfur, sækir að þér og hverfur. Áleitin smíð sem sprengist upp er á líður.
„Gleaning, still“ er ekki ósvipað en hvessir sig á mann af enn meiri krafti og miskunnarleysi. Sker í eyrun. Nei, ég fór ekki í hugleiðsluástand við að hlusta! „The Spilling Jars“ er afstrakt-bundnasta verkið, þó að bundið lýsi því illa. Hamslausara og æðisgengnara en hin tvö. Ólmast og lætur illa. Skinweeper er „alvöru stöff“ eins og ég segi stundum, afdráttarlaust. Það var gott að hafa Intraloper til samanburðar, sé ég núna, því að það sýnir vel fjölhæfnina sem Bergrún býr yfir er kemur að tónlistarsköpun.
Mörg járn í eldinum
Margt er fram undan hjá Bergrúnu, allt í gangi um þessar mundir mætti segja. Hún og John McCowen verða með plötu í bráð og ef vel tókst til með tónleikaupptöku á Myrkum fáum við Intraloper-plötu einnig. Verk fyrir Yarn/Wire kvartettinn er þá í bígerð og einnig verk í tónleikalengd fyrir viibra flautuseptett ásamt Margréti Bjarnadóttur danshöfundi fyrir Listahátíð í Reykjavík. Það verður því sótt að okkur í ár og er það vel!
Deildu!
