Follow
Greinin var skrifuð fyrir Morgunblaðið og birtist þar, laugardaginn 11. apríl.
Fram fyrir borðið
Það voru fréttir er Kanye West steig fram fyrir upptöku- og hljóðblöndunarborðið á sínum tíma og gerðist listamaður. Að styðja við aðra, semja fyrir þá og koma hugmyndum þeirra í form var ekki lengur málið, nú var hann miðlægur (og átti eftir að verða fullmiðlægur seinna meir, við þekkjum öll þá sögu). Ég vona að það sé ekki of fruntalegt að líkja Þormóði Eiríkssyni við Ye (eins og hann kallar sig í dag) en þetta var samt það fyrsta sem mér datt í hug er ég frétti af þessu verki. Þormóður hefur verið helsti upptökustjórnandi landsins í hipphoppi og r og b-i undanfarin ár, hefur unnið með fólki eins og Herra Hnetusmjöri, Aroni Can, Birni, Friðriki Dór, Emmsjé Gauta, Jóa Pé & Króla, GDRN, Alaska 1867, Páli Óskari og Helga Björnssyni. Svo eitthvað sé nefnt. En MEIRA er undir hans nafni, þó að gestir séu þungavigtar út í gegn, eins og við mátti búast.
Guð blessi senuna
Upplýsingar um plötuna eru af skornum skammti, eitthvað sem er í góðum takti við manninn sjálfan sem hefur verið baktjaldamaður frá upphafi. Smá tilkynning kom þó á Instagram-reikning Þormóðs þar sem hann segir m.a.: „Það sem er mikilvægast fyrir mér, er að sjá til þess að íslensk tónlist verði til, komi út og að hlustandinn hafi gaman af henni … Guð blessi senuna.“ Ég er hrifinn af því hvernig samfélagslegt mikilvægi tónlistarsköpunar er orðað þarna. Þetta er ególaus póstun, númer eitt er að koma hlutum út og á framfæri og svo biður hann almættið um að blesa senuna, þann vettvang þar sem þetta allt saman þrífst. Platan hefst annars á ljúfu inngangsstefi hvar blíð rödd Friðriks Dórs leiðir okkur áfram. Þeir Birnir og ELVAR koma svo fram á „Enginn venjulegur gæi“, fremur sýrð smíð og stemningsrík, ekkert greinanlegt viðlag og tilraunastarfsemi í hávegum. Pabbi okkar allra, meistari Emmsjé Gauti, rappar síðan í „Motion“ og ljær því sinn einstaka sjarma. Það er ekki hægt að loka eyrunum þegar Gauti fer af stað og að vanda spýtir hann út sniðugum rímum þar sem hann skýtur á sjálfan sig og aðra. Það eru mörg lög hérna, þrettán alls, þó að spilunartíminn sé ekki nema rúmur hálftími. Það er stutt millistef á einum stað, Króli, Magnús Jóhann og Birnir rappa og spila með frjálsri aðferð í þremur lögum („freestyle“) og svo fá Herra Hnetusmjör og Saint Pete að skína í „FOKKIT“, tónlistin í þessum einkennandi „bling“-stíl Hnetunnar svo ég sletti eins og einhver úr innsta hring.
Stöndug plata
„Manstu“ er gott, poppuð smíð hvar Úlfur Úlfur og Huginn fá að hlaupa um. GDRN syngur titillagið með glans, nema hvað, og tónlistin þar rúllar um í snotru, sálarfylltu rými. Þannig spilar Þormóður, takkagúrúinn, inn á skjólstæðinga sína út í gegn, rennir hæfandi hljóðmottum undir hvern og einn eins og sá völundur sem hann er og úr verður fjölskrúðugt, aðlaðandi verk. Vel heppnuð og stöndug plata, ástríðuverkefni sem hefur verið lengi í bígerð og það má gera sér það í hugarlund að meira komi út á næstunni. Ég er a.m.k. með titil: ENN MEIRA.
Deildu!
