Follow
Greinin var skrifuð fyrir Morgunblaðið og birtist þar, fimmtudaginn 23. apríl.
Spönnuðu tilfinningarófið
Það er afskaplega hrósvert að Harpa hafi fagnað vori – og fallegur vordagur var það – með því að bjóða palestínsku söngkonunni Nai Barghouti að koma fram í Eldborg Hörpu ásamt kvartett sínum. Ég þarf ekki að kynna lesendum sérstaklega þær hörmungar sem dynja linnulaust á heimalandi Barghouti og ég verð að hrósa Hörpufólki fyrir að bjóða listakonu þaðan að syngja inn íslenska vorið fyrir okkur. Svo er komið í heiminum að ákvörðun eins og þessi er pólitísk, eitthvað sem Harpa stendur greinilega keik og klár með. Er það vel.
Að magna seið
Barghouti, sem er rétt þrítug, nefndi þetta með sínum hætti er hún sté á svið, þakkaði Íslendingum innilega fyrir að taka á móti sér og standa þannig með frelsisbaráttu Palestínumanna og rétti þeirra til mannvirðingar („dignity“). Hún sagði frá því að dagskráin yrði samsett af rómantískum lögum, sorglegum og jafnvel doldið klikkuðum („crazy“). Valmenni voru í sveit hennar, hinn stóíski Tony Roe lék listavel á slaghörpu og Ruven gamli Ruppikk, sem minnti ekki lítið á Ed Sheeran, svona séður frá hlið, fór hamförum á trommusettinu. Khalil Khoury magnaði svo seið á qanun og Mark Haanstra sá um bassagítarinn og draup af honum töluverður kynþokki hvar hann renndi sér upp og niður hálsinn.
Söng afar fallega
Þið afsakið þessi ærslaskrif og kannski er ég í þeim ham þar sem þessir tónleikar voru alls konar, spönnuðu tilfinningarófið. Skemmtilegir oft, stundum hefðbundnir og á köflum níðþungir og sorgarbundnir. Barghouti söng afar fallega, tónlistin var byggð að mestu á arabískum þjóðlögum en undir öllu sterkur djassgrunnur ásamt nefi fyrir poppi. Farið var um velli víða, hrynheitar arabískar stemmur dundu á okkur hvar sveitin lék listir sínar. Barghouti rammaði svo af eftirtektarverðri næmni inn fallnar hetjur frá heimalandinu og útskýrði fyrir okkur ömurðina sem þar þrífst. Hæstu hæðum náði þetta er hún söng lag hvar tveir palestínskir barnakórar komu stafrænt við sögu. Einkar áhrifaríkt. Áhorfendur, margir hverjir palestínskir, voru vel með á nótunum og sumir brustu óforvarandis í söng á milli laga, Barghouti til mikillar gleði.
Enn er tálgað
Barghouti er enn að tálga til sinn stíl, er enn í mótun. Ég er hrifinn af bræðingstilburðum hennar, hvar hún hrærir saman ólíkum stefnum og straumum, nálgun sem hún hefur fylgt frá upphafi að heita má. Pólitíkin er þá vel þegin og hvernig gæti hún sleppt þeim þætti? „Margir halda að list sé aðskilin frá heiminum og raunveruleikanum en það er ekki svo,“ sagði Barghouti í afar fróðlegu viðtali við Önnu Rún Frímannsdóttur sem birt var í blaði þessu. Hún bætti við: „Þess vegna hefur list mín sem Palestínumaður verið afar mikilvæg til að fjalla um hvað það þýðir að vera Palestínumaður og hvernig það tengist fólki um allan heim. Fólki sem býr við kúgun, hernám og hefur upplifað þjóðernishreinsanir eða kynþáttafordóma daglega. Þetta er kjarninn í list minni því jafnvel þótt hún fjalli ekki beint um Palestínu þá tengist hún henni alltaf á einhvern hátt.“ Vorið kom þannig inn í Hörpu á fleiri en eina vegu þetta kvöld. Fyrir það fyrsta var alvöru vor fyrir utan tónlistarhúsið en inni voraði fyrir tilstuðlan tónlistarinnar, afls sem vekur okkur, nærir og færir okkur nýtt upphaf þegar best lætur.
Deildu!
