Follow
Greinin var skrifuð fyrir Morgunblaðið og birtist þar, þriðjudaginn 24. mars.
Þrír hljómar og sannleikurinn
MÚSÍKTILRAUNIR
Það var stormandi stemning á fyrsta kvöldi Músíktilrauna. Framganga þeirra sem léku var með þeim hætti og ástríða bæði og orka fyllti Norðurljósasal Hörpu. En á sama tíma geisaði raunstormur fyrir utan, kafaldsbylur og með því. Ein sveitanna kom frá Laugum, Þingeyjarsveit, og óku meðlimirnir, tápmiklir táningar, í gegnum frost og fönn og skiptu með sér keyrsluvöktum. Ekkert stöðvar tónlistarinnar bjarta nið.
Framþróun og þéttleiki
Hafnfirska rokksveitin Richter opnaði Tilraunirnar í ár með þungu og hráu rokki (sem er einkar Músíktilraunalegt!). Fyrsta lagið bjó yfir Slipknot-skírskotunum, trymbilinn reyndar merktur þannig, og sveitin yfirlýst ný-nýþungarokkssveit getum við sagt („nu-metal“). Þéttleikinn reyndar ekki alveg kominn en það er stuð hjá piltum og innlifun, einkum var síðara lagið gott, flottur rólegheitakafli um miðbikið þar sem tilfinningarnar flæddu að hætti Deftones. Scatterbrayn tók þátt í fyrra (eins og Richter) og er búin að þróa með sér einkennandi stíl. Tónlistin einslags þunglyndis-indí, fremur hrátt og losaralegt og sviðsframkoma sérstök, hálfgert leikrit í gangi og áran yfir hryllingsbundin og ég fékk smá Exorcist-kippi í hjartað. Seinna lagið var betra, andi Slits og áþekkra sveita yfir, seiðandi gjörningsbundið flæði. Það er sóknarfæri þarna sannarlega. Indris var næstur en hann hefur verið að búa til alls kyns tónlist að undanförnu. Rappið stendur þó hjarta hans næst og flutti hann tvö slík lög, vel unnin og grípandi. Grall bæði og stuð í gangi en það vantaði eitthvert „x“ til að taka þetta á næsta stig. Útumallt & Appelsín frá Laugum voru hetjur kvöldsins og ekki bara fyrir það að ná til borgarinnar í tíma yfirhöfuð. Tónlistin þekkilegt, djassskotið popp í anda Moses Hightower og Kára Egils og það sem upp á vantaði í samspilsreynslu og slíku var bætt upp með geislandi sviðssjarma. Þeir voru, svo það sé sagt hreint út, óendanlega krúttlegir piltarnir. Lag tvö afbragð, samsöngur með ágætum, grúvið gott og trommarinn bráðefnilegur og skapandi. Frábært!
Efnisfólk út um allt
Hafaldan tók og þátt í fyrra og líkt og þá vantaði ekki upp á útgeislunina hjá söngvaranum Hálfdáni. Hann getur sungið en sjálfar lagasmíðarnar eru enn á mótunarstigi. Það eru þannig góðar pælingar þarna sem ætti að þróa betur áfram. Það er líka spurning um að bólstra þetta enn frekar með fullburða hljómsveit. Bara hugmynd strákar. Noisegate mættu alla leið úr Kópavogi með kraftmikið ruslrokk. Tveir meðlima kepptu í fyrra með hinni frábærlega nefndu Nógu gott og hefur farið mikið fram síðan. Heildarbragurinn er þó enn fremur fokheldur sem eðlilega er hægt er að bæta með frekari æfingum. Lára kom svo gríðarsterk inn, einkar örugg og úthugsuð raftónlist með vísunum í gugusar (tónlist) og Alösku1867 (töff, letilegur söngur). Tónlistin þéttofin og vel forrituð og Lára langt komin með sitt þó að þetta hafi verið hennar fyrsta uppátroðsla á Músíktilraunum. Afar sannfærandi og efnilegt, allt saman. Noisegate sigraði svo á sal með miklum yfirburðum en dómnefnd sá til þess að við munum sjá Útumallt & Appelsín í úrslitunum með þriðja lagið sitt, líkt og hjá öðrum keppendum.
Kvöld tvö
Ólöf Brynjólfsdóttir hóf annað kvöld Tilraunanna, dyggilega studd af sveitinni Æði sem flutti lögin og studdi við sönginn. Ára Taylor Swift sveif yfir vötnum og Ólöf er flott forvígiskona en það þarf að vinna í ansi mörgum þáttum svo að hlutirnir verði frambærilegri. Þéttleiki í spilamennsku var lítill og söngur brothættur en allt þetta er hægt að bæta með meiri yfirlegu og æfingum. Meðaltal (frábært nafn!) lék hrátt gruggrokk að hætti Nirvana og komst vel frá sínu. Seinna lagið var ósungið, þokkalegasta smíð, en ég saknaði samt söngsins. Heiðarlegt, hrátt rokk og ekkert að því. Það er þungarokksvor á Selfossi um þessar mundir og Impazzive undirstrikaði það svo um munaði. Myljandi grúvþungarokk að hætti næntís Sepultura, spilað af nettum fýrum í eitís þrassgöllum. Það er stíll yfir Impazzive, spilamennskan með miklum ágætum og sviðið var bókstaflega upptendrað af ungæðislegum sjarma. Hressandi! Grímur lék raftónlist af öryggi bæði og fagmennsku. Síðara lagið heillaði, firnaþétt smíð en fyrsta lagið hefði mátt vera fyllra, hljómaði meira eins og inngangsstef en fullburða lag. Hin ísfirska Paranoid lék hefðbundið þungarokk af gamla skólanum og var þokkalega spilandi. Fyrra lagið var allra handa bárujárn en í seinna laginu var óvænt farið upp í sveitaballagír!? Það var engu líkara en skipt hefði verið um stöð á sjónvarpinu. Kátlegt að sjá en ég mæli samt með meiri fókus upp á framhald að gera.
Ólgandi svartmálmur
Myrkviði mætti ákveðin til leiks, spilaði melódískan svartmálm sem grúvaði bæði og svingaði svo ég beiti smá tónmáls-tungutaki. Um leið var pláss fyrir epíska spretti og gítarar vísuðu í gullöld norska svartþungarokksins á tíunda áratugnum. Feikiflott! Gleði, gáski og grallaragrín fylgdi svo Drullusokkunum tveimur sem fengu salinn til að brosa út í annað og vel það. Þeir félagar voru eins og hræra af VÆB og Króla og þetta var skemmtilegt fyrir það sem það var en ekki mikið meira. Ovium kom svo, sá og sigraði með skemmtilega fluttu þungarokki af sígildum toga. Mig langaði til að fara heim, kveikja á MTV og horfa á gömul myndbönd með Van Halen eftir atið. Sveitin var vel æfð og sannfærandi, maður skynjaði að mannskapurinn var vel samhristur og það skilaði honum alla leið í úrslit. Ovium vann sem sagt örugglega á sal en dómnefnd hleypti Impazzive áfram.
Deildu!
