Follow
Greinin var skrifuð fyrir Morgunblaðið og birtist þar, miðvikudaginn 25. mars.
„Hættu að segja mér til!“
MÚSÍKTILRAUNIR
Þriðja kvöld Músíktilrauna fór fram á dæmigerðum íslenskum síðvetrarsunnudegi sem gat ekki ákveðið hvort hann ætti að bjóða upp á dúnalogn eða orrahríð. Í skjóli víðra sala Hörpu töldu Murder for Profit í, þungarokkssveit undir talsverðum áhrifum frá nýþungarokki aldamótanna, stefna sem er nokk móðins um þessar mundir. Söngvarinn var sjarmerandi mjög, smá Bono í honum svei mér þá og gítarleikarinn kunni sitt fag. Heldur mikill óþéttleiki, svona heilt yfir, plagaði hins vegar, eitthvað sem ungir og efnilegir menn geta hæglega leyst með frekari ástundun og æfingum. Larus Islandicus lék skemmtilega, spjátrungslega nýbylgju, minnti helst á XTC og áþekkar gáfumannasveitir. Textar voru þokkalega pældir og sveitin stóð sig með ágætum þegar allt er saman tekið.
Splitting Tongues var næst en hún er búin að vera eins og grár köttur á Tilraununum undanfarin ár. Venju samkvæmt var spænt í gegnum brjálað grændkor að hætti hússins og keyrslan hin ágætasta. Held samt að menn ættu að fara að henda í plötu bráðum og hvíla Músíktilraunasviðið aðeins. Gammosíur var síðasta sveit fyrir hlé og samanstendur af fimm ungum stúlkum á mennta- og grunnskólaaldri. Tónlistin dáindis ljúflingsindí, keimur af Smiths og lögin vel samin og grípandi. Söngurinn var afbragð og trommarinn sýndi mikil tilþrif – sem og bassaleikarinn – og þó að ýmislegt megi herða í samspili og slíku fann maður sterkt fyrir stemningu í hópnum, eitthvað sem smitaði fallega út í salinn. Efnilegt er þetta!
Höndum veifað
Wendigo er þungarokkssveit frá Selfossi og tók þátt í fyrra einnig. Og líkt og í fyrra var tónlistin einslags soðgrýla hvar hinir og þessir öfgarokksstílar voru hver um annan þveran. Lagamíðum mætti þannig kippa í liðinn en ég nefni að söngvarinn, Gísli Freyr, fór á miklum kostum.
Annar maður sem fór á kostum var Zötsy sem lék vel til fundna blöndu af raftónlist. Hann stökk á milli stíla með hægð, henti í taktvisst teknó, „down-tempo“ og döbbstepp eins og að drekka vatn. Tónlistin var bæði litrík og gleðileg og Zötsy brá undir sig betri fætinum, dansaði og veifaði höndum eins og hann væri Fatboy Slim á Glastonbury. Slamtrain arkaði á sviðið með grínaktugar grímur og henti í görótta öfgarokkssúpu sem var ekkert sérstaklega kræsileg verður að viðurkennast. Gáskinn á sviðinu bjargaði því sem bjargað varð.
Brenninetla lokaði svo kvöldinu með vel til fundnum spunadjassi. Saxófónn, gítar, bassi og trommur í dásamlegu samtali út í gegn. „Sonur Jim Black“ hripaði ég niður hjá mér hvað trymbilinn varðar. Það er góður tónn í Brenninetlu og heilmikið spunnið í tríóið (hnyttni ætluð). Salurinn valdi svo Gammosíur áfram á meðan dómnefnd greiddi götu Brenninetlu í úrslitin.
Hefðbundni skólinn
Fjórða kvöld Músíktilrauna og jafnframt það síðasta hófst með þungu rokki af norðurströnd Snæfellsness. Bergmenn, sem ættu mögulega að fá verðlaun fyrir besta nafnið, léku þungarokk af hefðbundna skólanum og gerðu það ágætlega. Sveitin er stutt komin, hálfs árs gömul, og á vafalaust eftir að þéttast næstu mánuði. Einn gítarleikaranna tók sjálfu yfir salinn í miðju setti og stakk við það búið giffla-snúð upp í sig, gjörningur sem vakti nokkra kátínu í salnum. Rapparinn Nuclear Nathan er fastagestur á Tilraununum, hefur keppt fjórum sinnum, og bauð að vanda upp á taktfast hipphopp þar sem hann spyr, spáir og spekúlerar í gegnum texta sína sem framfærslu. Hin skemmtilega nefnda Dirt Talent Extrakt telur meðlimi frá öllum landshornum að heita má. Söngvarinn kom geysiþéttur inn, afkvæmi Jim Morrison og Michael Hutchence og stælarnir eftir því. Tónlistin sjálf var hins vegar heldur langt frá þessu, fremur hefðbundið rokk og ról. Aðrir fastagestir eru j. bear & the cubs, sveit sem hafnaði í öðru sæti Músíktilrauna í fyrra. Lögin þeirra tvö voru með þessu þjóðlagapoppssniði sem við eigum að venjast, seinna lagið reyndar bráðgott, samið af meðlimum í sameiningu. Falinn gjóður er „mikilfenglegasta hljómsveit allra tíma“ að sögn fimmtán ára piltanna þriggja sem hana skipa. Stórskemmtilegt var á hana að hlýða, áhrif frá sjálfum Zappa í fyrsta lagi hvar sungið var um trufflugöltinn Gabríel. Bæði lögin fengu fólk til að skella upp úr, sköpunarþrótturinn og óheft gleðin uppi á sviði nærði sal sem sveit, eitt af þessum augnablikum sem bara geta gerst á Músíktilraunum.
Bókstaflega að springa
Projekt 85 lagði fyrir sig ósungna, kvikmyndalega stemningstónlist og komst ágætlega frá sínu. Þegar best lét var þetta áhrifaríkt sem knýjandi en meiri yfirlegu þarf þó ef það á að fara með þetta eitthvað. Daniel Erik flutti okkur tilfinningaþrungið r og b sem var bæði vel flutt og vel sungið en þó heldur eftir bókinni. Ýmislegt er þegar til staðar hjá honum og næsta verkefni væri að hefla út persónulegri stíl. Þrumudætur bundu svo enda á kvöldið og þvílík endalok! Hér var komin pönksveit sem var bókstaflega að springa, lokið alveg að fjúka af pottunum. Dásamleg keyrsla að hætti Babes in Toyland, Hole og Bikini Kill, valdeflandi textar („Hættu að segja mér til!“) sem voru fnæstir út í salinn af bassaleikaranum og söngvaranum með glæsibrag, dyggilega studdur af öðrum meðlimum sem hrópuðu og kölluðu í takt. Lögin voru næstum því að fara af teinunum allan tímann, dásamlegt, og mér sýndist þetta vera óskilgetin dóttir Courtney Love á trommunum.
Hæfandi slit á mjög skemmtilegum Músíktilraunum þetta árið. Salurinn valdi Falinn gjóð svo áfram en dómnefnd sendi Þrumudætur í úrslit. Einnig ákvað dómnefnd að Lára, Zötsy og Myrkviði ættu erindi þangað. Það verða því alls tólf atriði sem keppa til úrslita á Músíktilraunum næsta laugardag. Sjáumst þar!
Deildu!
