Follow
Greinin var skrifuð fyrir Morgunblaðið og birtist þar, þriðjudaginn 31. mars.
Þegar villtu börnin leika sér
Hún er sérstök, tilfinningin sem leikur um hann er maður gengur í salinn á úrslitakvöldi Músíktilrauna. Það er spenna, gleði, rafmagn í maganum. Orkan á staðnum er beinlínis næringarrík, ungt fólk og skapandi sem berskjaldar sig óhikað (og hikað) þessa einu kvöldstund þar sem heimurinn er þeirra. Allt er bókstaflega gefið í hreina og heiðarlega framfærslu, fólk er að finna sig, fá útrás og búa eitthvað til sem skiptir það virkilega máli. Andlitssvipirnir baksviðs segja alla söguna. Fólk er á bríkinni, taugatrekkt en tilbúið. Þegar horft er í augun á því brennur eldur. Ekkert skiptir máli nema þetta korter á sviði sem fram undan er. Ástríðan hrein, tær og sönn. Tilraunirnar í ár voru óvenju fjölbreyttar verð ég að segja og þá var úrslitakvöldið alveg sérstaklega litríkt. Gæðin voru líka mikil heilt yfir verð ég að segja, verandi með 28 ára dómnefndarreynslu. Þar sem ég sat í dómnefndarherberginu í lok kvölds sá ég fyrir mér a.m.k. fimm atriði sem hefðu hæglega getað verið sigurvegarar.
Smitandi sjálfstraust
Falinn gjóður kom ákveðin til leiks og sjálfstraust meðlima smitandi. Tónlistin er vel flippuð, já, en kemst á sama tíma undan því að vera eitthvað árshátíðargrín. Kemur þar til veruleg hljóðfærafærni meðlima auk þess sem lögin gengu upp, öll sem eitt. Tónlistin er eiginlega ótrúleg. Kaflaskipt og proggbundin með auðheyranlegum Zappaáhrifum, hún er skemmtileg og lifandi og allir meðlimir lögðu jafnt til þegar seiðurinn var magnaður. Sögur af skógarberjakonu og trufflugelti fengu mann til að hugsa um Þyt í laufi, Glám og Skrám og sýrupoppið sem Hawkwind gerði á milli 1976 og 1979. Spennt? Þið ættuð að vera það. Myrkviði kom jafnvel ákveðnari til leiks og keyrði í gegnum lögin sín þrjú eins og biki borin eldflaug. Bara vá! Fyrsta lagið frábært, smá Emperor í gangi, og í íslensku samhengi er Myrkviði að brúa bilið á milli algjörs brjálæðis (Misþyrming) og melódísks, stemningsríks svartmálms (Auðn). Það verður spennandi að fylgjast með sveitinni næstu misseri. Zötsy skilaði skemmtilegu setti líkt og í undanúrslitunum og ljóst að hér fer efnispiltur. Ovium, með sitt strangheiðarlega landsbyggðarbárujárn, var skemmtileg og söngvarinn er sjarmör. Þeir áttu óformlegt lag Tilraunanna skv. þeim sem ritar, lagið „Wild Child“ sem heiðrað er í fyrirsögn. Þrumudætur mætu eldhressar á svið en fyrsta lagið, nýtt lag, náði ekki þeim hæðum sem heilluðu á undanúrslitunum. Hvort það var ofspenna eða annað þá komst sveitin því miður ekki á flug eftir þetta. Sveitin er hins vegar einkar efnileg og ég hvet hana eindregið áfram til góðra verka. Noisegate snöruðu svo upp sínu ruddalega bílskúrsgruggi og komust þokkalega frá sínu. Hér má líka þétta eitt og annað, eitthvað sem gæti komið með frekari æfingum og aðhlynningu.
Stríðnispúkar
Brenninetla var í nettum stríðnispúkagír, keyrði sinn frjálsa djass í einum löngum spuna og lék ekkert af því sem kom sveitinni í úrslitin. Pönkarar! Kornungur gítarleikarinn hljómaði eins og fimmtugur reynslubolti á mála hjá ECM og það var hrein unun að fylgjast með tríóinu. Um miðbikið duttu þeir félagar inn í óheft, dásamlegt flæði, og tónlistarflutningur verður bara ekki mikið betri en þetta. Það var svo gaman á sviðinu og já, næsta pirrandi sjálfsdekur, en ég gef þessum meisturum 100 prósent afslátt á öllu slíku. Lára kom örugg til leiks, rétt eins og í undanúrslitunum, og hér fer framtíðarmanneskja, það er klárt. Afar góð og glúrin klippt-og-skorið-raftónlist, sjálfstraustið steig upp frá raftækjunum og snúrufarganinu og allt gjörsamlega á hreinu. Impazzive lék sitt ræflarokksskotna regnskógarokk af festu, ekkert að því þó að frumleika sé síst fyrir að fara og þá sérstaklega í lagasmíðadeildinni. Útumallt & Appelsín lék sem fyrr melódískt djasspopp að hætti Moses Hightower og Steely Dan jafnvel. Piltarnir heilluðu sal sem dómnefnd í undanúrslitum en töfrarnir voru hverfandi – einhverra hluta vegna – í úrslitunum. Viðbótarlagið var þannig fullflatt, söngurinn of mildur mætti segja og hin ýmsu samhæfingarmál sem ég nefndi í fyrri dómi blöstu skýrar við. En, og þetta er mikilvægt, hér er mikið rými til bætingar enda fara menn ekki í úrslitakvöld Músíktilrauna fyrir ekki neitt. Talandi um það, Gammosíur voru, ásamt Földum gjóði, með yngstu keppendum en líkt og hjá þeim er ansi margt komið og annað í jákvæðri gerjun. Þetta Smiths/Sundays-skotna indí gengur vel upp hjá þeim og það er greinilega einhver lagasmíðavölundur innanborðs. Gammosíur komu pollrólegar til leiks og skiluðu sínu með miklum glans. Kvöldið var þannig opnað og því lokað með hljómsveitum sem ná svo vel að kjarna það sem þessi mikilvæga keppni snýst á endanum um. Að búa til vettvang, styðja fólk og leiða það í gegnum ferlið sem þau munu vonandi mæta „þarna úti“ þegar fram í sækir.
Verðlaunaskiptingin
Leikar fóru svo þannig að Falinn gjóður hampaði fyrsta sæti en í öðru sæti hafnaði Brenninetla. Þriðja sætið var svo Láru. Gammosíur var valin hljómsveit fólksins. Einstaklingsverðlaun voru eftirfarandi. Söngur: Lára Björk Hall úr Gammosíum. Bassi: Úlfhildur Júlía Stephensen úr Gammosíum. Hljómborð/píanó: Baldur Þórarinsson úr Földum gjóði. Gítar: Stígur Grendal Sævarsson úr Brenninetlu. Trommur: Andri Eyfjörð úr Myrkviði. Rafheili: Lára (Lára Rún Eggertsdóttir). Höfundaverðlaun FTT fóru til Útumallt & Appelsín og verðlaun fyrir íslenska texta féllu Myrkviði í skaut.
Deildu!
